| Afbeelding/foto |
 |
|
17-12-2006 - Mensen
Ik probeer echt positief te denken, mij zo normaal mogelijk tussen de mensen te gedragen, leuk en spontaan te zijn en aan de gevoelstormen die door mij heen gaan geen gehoor te geven. Mensen houden namelijk niet van onzekere mensen die niet van zichzelf kunnen of durven te houden, die niet durven te denken dat zij iets waard zijn, omdat ze simpelweg geloven dat dit niet zo is. Zij zijn geboren om in het teken te staan van anderen. Zij halen waarde uit hoe nuttig ze voor anderen kunnen zijn. Ze zijn gevoelig voor andermans gevoel en kijken minder naar wat ze zelf voelen en zouden willen. Ze staan voor iedereen klaar, dag en nacht, en verwachten er niets voor terug. Eigenlijk best prettige mensen dus. Ze houden veel van anderen, maar minder of niet van zichzelf. Hierbij klopt de wijze spreuk: "Je kan pas van iemand houden als je van jezelf houdt" dus totaal niet. Misschien alleen in relationele zin... Want dit soort mensen hebben inderdaad bijna nooit een relatie. Omdat ze het niet aan kunnen en ook niet willen, al die emoties en onzekerheden. En de partner kan het niet aan, omdat naast hem nog veel andere mensen op nummer 1 staan en het veel emotionele druk met zich meebrengt. Dit soort mensen zijn voor de "nuchtere, gewone mens" een last. Ze zijn sterk maar ook zwak. Ze ontwikkelen in de loop van hun leven een negatief gedachtenpatroon door alle zware emoties die ze binnenkrijgen, de pijn die ze voelen van de wereld en de afwijzing die ze krijgen omdat ze zijn wie ze zijn. Ze hebben bevestiging nodig, troost en uitleg om hun negatieve gedachten te ontkrachten en rust te vinden in alle emoties die ze voelen en binnenkrijgen van binnenuit en van buitenaf. En dat kost tijd, geduld en energie. En waarom zou de "gewone man" dat op moeten brengen voor iemand die de volgende dag toch wel weer hetzelfde denkt en voelt en zijn eigen weg gaat? Moeten zij hun gedachtenpatronen doorbreken, aanpassen, veranderen en hun gevoel negeren of relativeren? Zodat "de nuchtere man" ze accepteert? Zodat ze niet horen tot de "zwakke, labiele mensen"? Ik heb het hier voor de duidelijkheid niet over depressiviteit of een andere psychiatrische stoornis, maar over de mens die veel gevoeliger in het leven staat. Die meer wordt geleefd door emoties van zichzelf en vooral van anderen. En hierdoor overdonderd wordt door het leven en de mensen om hem heen. Hoogsensitief als je het zo wilt noemen. Voor deze mensen is er in de steeds snellere, resultaatgerichte, westerse maatschappij weinig ruimte. Jammer.. we hebben juist in deze maatschappij balans nodig. Yin en yang, dag en nacht, goed en slecht, hard en zacht etc...
Gepost door: druppeltje op 17-12-2006 om 00:43
|
|
|
